Wiesz, gdzie jest Twoja granica, ale poczucie winy i wstyd i tak Cię łamią.

Emocje i wewnętrzne dziecko

W Twoim domu emocje sprawiały kłopot, więc nauczyłaś się je chować. Robisz to tak szybko, że nie zdążysz nawet nazwać tego, co czujesz. Poznasz to po ściśniętym gardle, kiedy chcesz coś powiedzieć i czujesz opór.

„Termometr zamiast alarmu” — nazywasz emocję i oceniasz jej siłę, zanim zdążysz ją zdusić. Brzmi banalnie, ale to pierwszy raz, kiedy między „nic nie czuję” a „już nie wytrzymam” pojawia się cokolwiek pośrodku.

„Trzy pytania do dziewczynki, którą byłaś” — rozmowa z tą częścią Ciebie, która nauczyła się, że jej potrzeby robią problem.

Wina: sygnał, nie wyrok

Przestajesz przepraszać za to, że masz potrzeby.

Wychowanie na „grzeczną” wgrało Ci znak równości: cudze niezadowolenie równa się mój błąd. To fałszywy alarm, nie kompas. Poznasz to w sytuacji, kiedy odmawiasz, on milknie, a Ty już układasz przeprosiny.

„Formuła dwóch pytań” pomaga rozpoznać, czy poczucie winy, które czujesz, wiąże się z przekroczeniem Twoich wartości, czy z niespełnieniem czyichś oczekiwań. Przyjrzysz się temu, czy jest skutkiem wyuczonych strategii przetrwania.

„Podsumowanie Twoich nie” — z każdym dniem obserwacji lepiej rozpoznajesz swoje obszary mocy i to, co wymaga wewnętrznej pracy.

Wstyd i wewnętrzny krytyk

Przestajesz mylić „zrobiłam źle” z „jestem zła”.

Wina mówi „zrobiłaś coś złego” i to da się naprawić. Wstyd mówi „jesteś zła” i nie ma czego naprawiać, więc się chowasz. Dlatego po wstydzie chce Ci się zniknąć, a nie przeprosić.

Zamiana „jestem beznadziejna” na „zachowałam się niezręcznie”. Wstyd celuje w całą Ciebie. Ta zmiana pomaga Ci budować pozytywny obraz siebie.

„Kto to mówi” — namierzasz głos krytyka. Uczysz się rozpoznawać, co go aktywuje, co mówi i czego potrzebuje, aby przestał Cię nękać.

„List głosem przyjaciółki” — piszesz do siebie tym samym tonem, którego nie żałujesz innym.

Wiara w siebie i działanie

Przestajesz czekać, aż poczujesz się gotowa.

Pewność nie przychodzi przed działaniem. Rodzi się z niego. Czekasz na uczucie, które powstaje dopiero po ruchu. Dlatego afirmacje nie działają, a dowód działa.

„Ruch przed myślą” — pierwszy, najmniejszy gest wykonany, zanim pojawi się wątpliwość.

„Dziennik dowodów” — nauczysz się prowadzić dziennik, w którym zapiszesz wszystkie swoje sukcesy.

Twój cień

Przestajesz się dziwić, że wracasz w to samo miejsce.

Mózg woli przewidywalne cierpienie od nieprzewidywalnej ulgi. Znasz koszt starego wzorca, więc go wybierasz, choć boli. Jest to związane ze skłonnościami mózgu do oszczędzania energii. Na szczęście można temu zaradzić.

„Pętla znanego bólu” — nauczysz się rozpoznawać swój mechanizm obronny: sytuacja, wyzwalacz, stara reakcja, koszt.

„Plan, jeśli–to” — stworzysz zdanie, które wesprze Cię w działaniu, kiedy opadniesz z sił i zwątpisz w to, co robisz.

„Lustro” — to, co najbardziej denerwuje Cię u innych, bywa tropem do tego, czego zakazałaś sobie.

Kobieta, którą się stajesz

Przestajesz pytać, kim mogłabyś być. Zaczynasz decydować w jej imieniu.

Mózg traktuje przyszłą Ciebie prawie jak obcą osobę. Dlatego „od poniedziałku” tak łatwo obiecać — poniedziałkowa Ty to ktoś inny. Kiedy ta odległość maleje, obietnice zaczynają się dotrzymywać same.

„List do siebie za rok” — piszesz do kobiety, którą będziesz. Zapieczętowany, z datą otwarcia.

„Jej oczami” — przed decyzją jedno pytanie: co wybrałaby ta, którą się staję?